Σύμφωνα με την αριστοτελική φιλοσοφία, πίσω από κάθε φυσικό φαινόμενο υπάρχει μια αλυσίδα αιτίων. Αν αναζητήσουμε την απαρχή αυτής της αλυσίδας, φτάνουμε αναπόδραστα σε μία πρώτη αρχή, την πρωταρχική αιτία κάθε μεταβολής και κίνησης: το αριστοτελικό «Πρώτο Κινούν».

Ποια σημασία έχει όμως μια μεταφυσική έννοια στη σύγχρονη προπονητική φυσιολογία των δρόμων αντοχής; Η απάντηση βρίσκεται  στη θεμελιώδη παραδοχή της αθλητικής επιστήμης ότι κάθε αγώνισμα δρόμου είναι, στην πραγματικότητα, ένα αγώνισμα ταχύτητας.

Στο υψηλότερο επίπεδο, η νίκη δεν ανήκει απλώς στον αθλητή με την υψηλότερη αερόβια ικανότητα (VO2​max), αλλά σε εκείνον που διαθέτει την υψηλότερη απόλυτη ταχύτητα και είναι σε θέση να διατηρήσει το υψηλότερο ποσοστό της κατά τη διάρκεια του αγώνα, σύμφωνα πάντοτε με το μεγάλο δασκάλο της προπονητικής Ρενάτο Κανόβα.

Ποιο είναι όμως το πραγματικό «Πρώτο Κινούν» που καθορίζει το τελικό όριο της απόδοσης; 

Είναι η Μέγιστη Ταχύτητα (vmax​) του αθλητή.

Ας αναλογιστούμε το εξής φυσιολογικό παράδοξο: Ένας δρομέας με μέγιστη ταχύτητα 15 δευτερολέπτων στα 100 μέτρα (vmax​≈24 km/h) είναι φυσιολογικά αδύνατο να τρέξει τα 10.000 μέτρα σε 27 λεπτά (μέση ταχύτητα ∼22.2 km/h) ή τον Μαραθώνιο κάτω από τις 2 ώρες (∼21.1 km/h). Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε να αγωνίζεται στο 88%−92% της απόλυτης μέγιστης ταχύτητάς του για παρατεταμένο χρόνο — ένα σενάριο που ακυρώνει τους νόμους της νευρομυϊκής ισχύος και της μεταβολικής οικονομίας.

Ξεκινώντας από αυτή τη διαπίστωση, κάθε προπονητής και αθλητής οφείλει να κατανοήσει ότι η μέγιστη ταχύτητα λειτουργεί ως το απόλυτο φυσιολογικό «ταβάνι» (neuromuscular ceiling). Αν αυτή η αρχική μέγιστη ταχύτητα παραμείνει χαμηλή, μετατρέπεται στον πρωταρχικό περιοριστικό παράγοντα για οποιαδήποτε περαιτέρω αερόβια βελτίωση στις μεγάλες αποστάσεις. 

Το «Πρώτο Κινούν», η ταχύτητα,  είναι ταυτόχρονα και ο ρυθμιστής του τελικού μας ορίου.

———————————————————

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Α. Πρόλογος: Το «Πρώτο Κινούν» της Αντοχής (vmax)

Β. Το Φαινόμενο του Πλατώ & το Speed Reserve

Γ. Η Φυσιολογία της Ταχύτητας: Νευρομυϊκές προσαρμογές, Tendon Stiffness & RFD

Δ. Η Τέχνη της Ενσωμάτωσης: Ο προπονητής ως αλχημιστής

Ε. Τα Προπονητικά Εργαλεία: Hill Sprints, Flying Sprints, Plyos, Speed Work & Lactic Capacity

ΣΤ. Το «Πρώτο Κινούν» της Δρομικής Απόδοσης

Ζ. Επίλογος: Η Ταχύτητα ως Εγγύηση της Αντοχής – Από το «δυνάμει» στο «ενεργεία»

——————————————————–

Β. ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ «ΠΛΑΤΩ» & Η ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ SPEED RESERVE

Στα πρώτα στάδια της αθλητικής ανάπτυξης, η βελτίωση των επιδόσεων στις αποστάσεις φαίνεται να έρχεται σχεδόν αυτόματα. Πολλοί αθλητές βελτιώνονται εντυπωσιακά χωρίς να εκτελούν εξειδικευμένη προπόνηση μέγιστης ταχύτητας. Αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό: η γενική αύξηση της μυϊκής ισχύος, η νευρομυϊκή ωρίμανση και η βελτίωση της δρομικής συναρμογής αυξάνουν παράλληλα —και παράπλευρα— την απόλυτη ταχύτητα του αθλητή.

Ωστόσο, όσο ο αθλητής πλησιάζει το ανώτερο επίπεδο των δυνατοτήτων του, εμφανίζεται το αναπόφευκτο «πλατώ». Σε αυτό το σημείο, η απλή αύξηση του αερόβιου όγκου —τα επιπλέον χιλιόμετρα— μπορεί να παρουσιάζει ολοένα και μικρότερη απόδοση.

Ας αναλογιστούμε ενδεικτικά εργομετρικά δεδομένα:

• Είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβαδίζουν επιδόσεις ενός αθλητή στα 1.500 μ. πάνω από τα 3′40″ με επίπεδο κάτω από τα 13′00″ στα 5.000 μ.
• Αντίστοιχα, ένας δρομέας με μέγιστη επίδοση στα 800 μ. στο 1′55″ θα αντιμετωπίσει σημαντικό περιορισμό στη δυνατότητα να μεταφράσει αυτή την ταχύτητα σε επίπεδο κάτω από τα 14′00″ στα 5.000 μ.

Το ζήτημα δεν είναι ότι η αερόβια προπόνηση «σταματά» να λειτουργεί.

Το ζήτημα είναι ότι, όταν ο συγκεκριμένος περιοριστικός παράγοντας έχει πλησιάσει το όριό του, η προσθήκη περισσότερου όγκου ή έντασης οδηγεί σε φθίνουσες αποδόσεις, καθώς οι δυο αυτές παράμετροι είναι πιθανότερο να οδηγήσουν σε συσσωρευμένη κόπωση και τελικά κίνδυνο υπερφόρτωσης και τραυματισμών, παρά σε βελτίωση της απόδοσης.

Ο δρόμος για την αποφυγή του πλατώ είναι επομένως η επιστροφή στην αρχική πηγή: η βελτίωση της απόλυτης ταχύτητας στα μικρότερα αγωνίσματα, ώστε να «ανοίξει» ο χώρος για τις μεγαλύτερες αποστάσεις.

Η έννοια του Speed Reserve (αποθεματικό ταχύτητας)

Εδώ υπεισέρχεται η θεμελιώδης έννοια του Speed Reserve — η διαφορά δηλαδή μεταξύ της μέγιστης νευρομυϊκής ταχύτητας (vmax) και της ταχύτητας αγώνα (vrace).

Όταν ένας αθλητής διαθέτει υψηλή απόλυτη ταχύτητα, ο ρυθμός του αγώνα αντοχής αντιστοιχεί σε χαμηλότερο ποσοστό της μέγιστης έντασής του.

Αυτό συνεπάγεται:

1. Χαμηλότερη Νευρική Κόπωση: Το κεντρικό νευρικό σύστημα δεν χρειάζεται να λειτουργεί τόσο κοντά στα όρια της νευρομυϊκής του ικανότητας.
2. Βελτιωμένη Δρομική Οικονομία: Η κίνηση μπορεί να εκτελείται με μεγαλύτερη άνεση, αποτελεσματικότερη επιστράτευση και χαμηλότερη ενεργειακή δαπάνη.
3. Τακτικό Πλεονέκτημα: Ο αθλητής διατηρεί την οξύτητα που απαιτείται για αλλαγές ρυθμού ή ένα δυνατό φινάλε (kick).

Όσο μεγαλύτερο είναι το Speed Reserve, τόσο μικρότερο ποσοστό της απόλυτης ταχύτητας απαιτείται για την επίτευξη του ίδιου αγωνιστικού ρυθμού.

Γ. Η ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΤΑΧΥΤΗΤΑΣ

Για να κατανοήσουμε πώς η απόλυτη ταχύτητα (vmax) μπορεί να μεταφραστεί σε βελτίωση της αερόβιας απόδοσης, πρέπει να εξετάσουμε τις νευρομυϊκές και μηχανικές προσαρμογές που πυροδοτεί.

Κατά το τρέξιμο χαμηλής και μέσης έντασης, το σώμα επιστρατεύει κυρίως μυϊκές ίνες βραδείας συστολής (Type I). Αντίθετα, η εκτέλεση μέγιστης ταχύτητας ενεργοποιεί το πλήρες φάσμα των μυϊκών ινών, συμπεριλαμβανομένων των ταχειών ινών (Type IIa και IIx). Με την τακτική έκθεση σε υψηλές εντάσεις, οι ίνες Type II μπορούν να αναπτύξουν αυξημένη οξειδωτική ικανότητα και μιτοχονδριακές προσαρμογές.

Αυτό σημαίνει ότι ο δρομέας μπορεί να αποκτήσει μια μεγαλύτερη «δεξαμενή» μυϊκών ινών που είναι ικανές να συνεισφέρουν στην παραγωγή ενέργειας κατά τη διάρκεια του αγώνα.

– Ακαμψία Τενόντων (Tendon Stiffness) & Δρομική Οικονομία

Στη μέγιστη ταχύτητα, το μυοτενόντιο σύστημα λειτουργεί ως μηχανικό ελατήριο. Ο Αχίλλειος τένοντας και η πελματιαία απονεύρωση αποθηκεύουν και απελευθερώνουν ελαστική ενέργεια σε κάθε επαφή με το έδαφος μέσω του Stretch-Shortening Cycle (SSC).

Η προπόνηση ταχύτητας και πλειομετρίας μπορεί να συμβάλει σε προσαρμογές της ακαμψίας των τενόντων (tendon stiffness), βελτιώνοντας την ικανότητα αποθήκευσης και επιστροφής ελαστικής ενέργειας. Αυτό μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της Δρομικής Οικονομίας (Running Economy), καθιστώντας τον αγωνιστικό ρυθμό μηχανικά και ενεργειακά αποτελεσματικότερο.

Ρυθμός Ανάπτυξης Δύναμης (RFD) & Χρόνος Επαφής

Σε ρυθμούς μέγιστου σπριντ, ο χρόνος επαφής του πέλματος με το έδαφος μειώνεται σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα. Αυτό απαιτεί υψηλό Ρυθμό Ανάπτυξης Δύναμης (Rate of Force Development – RFD) και την ικανότητα εφαρμογής σημαντικών δυνάμεων σε ελάχιστο χρόνο.

Η ικανότητα αυτή επιτρέπει στον δρομέα μεγάλων αποστάσεων να διατηρεί αποτελεσματικό μήκος και συχνότητα διασκελισμού στο race pace, περιορίζοντας την ανάγκη για υπερβολικά μεγάλους χρόνους επαφής με το έδαφος.

Κεντρικό Νευρικό Σύστημα & Συντονισμός

Η μέγιστη ταχύτητα είναι πρωτίστως νευρομυϊκή προσαρμογή. Βελτιώνει την ικανότητα επιστράτευσης των κινητικών μονάδων, τη συχνότητα πυροδότησης (firing rate) και τη μεσομυϊκή συναρμογή —τον αποτελεσματικό συντονισμό αγωνιστών και ανταγωνιστών μυών. Όταν η νευρική επιστράτευση γίνεται πιο αποτελεσματική, η εκτέλεση του υπομέγιστου τρεξίματος μπορεί να απαιτεί μικρότερο σχετικό νευρομυϊκό κόστος.

4. ΤΑ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ

Πώς & Πότε Ενσωματώνουμε την Ταχύτητα

Αφού κατανοήσουμε τη φυσιολογία, το επόμενο βήμα είναι η επιλογή και η σωστή τοποθέτηση των κατάλληλων προπονητικών ερεθισμάτων.

Η ταχύτητα στην αντοχή δεν προπονείται μονοδιάστατα· απαιτεί μια παλέτα εργαλείων που στοχεύουν τόσο στο νευρομυϊκό όσο και στο μεταβολικό σύστημα.

Αναλυτική Περιγραφή των Εργαλείων

Strides — Ανοίγματα

Τι περιλαμβάνει:
4–6 προοδευτικά ανοίγματα 60–100 μέτρων, φτάνοντας περίπου στο 90–95% της μέγιστης ταχύτητας.

Στόχος:
Νευρομυϊκός συντονισμός, βελτίωση δρομικής τεχνικής και εκμάθηση χαλάρωσης σε υψηλές ταχύτητες.

Hill Sprints — Ανηφόρες

Τι περιλαμβάνει:
Σύντομα, εκρηκτικά σπριντ 6–10 δευτερολέπτων σε ανηφόρα, περίπου 6–10% κλίση, με πολύ υψηλή ένταση και πλήρες διάλειμμα αποκατάστασης 2–3 λεπτών.

Στόχος:
Ενδυνάμωση, βελτίωση νευρομυϊκής συναρμογής και δρομικής οικονομίας.

Overspeed Running — Τρέξιμο σε Κατηφόρα

Τι περιλαμβάνει:
Σπριντ 40–50 m σε πολύ μικρή κατηφορική κλίση, περίπου 1–2%, ώστε η βαρύτητα να υποβοηθά την αύξηση της συχνότητας του διασκελισμού.

Στόχος:
«Εκπαίδευση» του νευρικού συστήματος σε υπερ-μέγιστη συχνότητα διασκελισμού και έκθεση σε super-maximal velocity.

Neuromuscular Plyometrics — Ήπιες & Βαριές Πλειομετρικές

Τι περιλαμβάνει:
Ασκήσεις μικρού χρόνου επαφής, όπως Pogo Jumps και Ankling, καθώς και γρήγορα Bounding 10–15 μέτρων πριν από τα σπριντ. Σε ότι αφορά τις βαριές πλειομερικές, πολλαπλα άλματα σε εμπόδια, drop jumps κα

Στόχος:
Μείωση του χρόνου επαφής με το έδαφος (Ground Contact Time) και ενίσχυση της ακαμψίας των τενόντων (Tendon Stiffness).

Speed Work (>VO₂max)

Εδώ χρειάζεται μια σημαντική διάκριση.

Η προπόνηση πάνω από τη vVO₂max δεν ταυτίζεται απαραίτητα με την απόλυτη μέγιστη ταχύτητα. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη νευρομυϊκή ταχύτητα και στην ικανότητα διατήρησης υψηλής ταχύτητας όταν αυξάνεται το μεταβολικό φορτίο.

Speed Endurance / Anaerobic Speed:
Επαναλήψεις περίπου 150–300 m και σε συγκεκριμένα προγράμματα σε μεταγενέστερη περίοδο της χρονιάς, 400 m, σε υψηλές εντάσεις και με επαρκή αποκατάσταση.

Στόχος:
Βελτίωση της ικανότητας παραγωγής και διατήρησης υψηλής ταχύτητας όταν αυξάνεται η μεταβολική επιβάρυνση.

Lactic Capacity — Γαλακτική Ικανότητα

Τι περιλαμβάνει:
Προπονήσεις τύπου 4×200 m, 3×300 m, 3×400 m με μεγάλα διαλείμματα, σε πολύ υψηλή ένταση και με πλήρη αποκατάσταση.

Η ένταση δεν χρειάζεται να εκφράζεται με ένα ενιαίο ποσοστό της vmax, καθώς εξαρτάται από την απόσταση, το αγώνισμα και τον στόχο της προπόνησης, αλλά οφείλει να είναι κοντά στη μέγιστη ταχύτητα της απόδοσης του εκάστοτε κομματιού (90-95%, σε ελίτ επίπεδο ακόμα και στο 97/98%).

Στόχος:
Βελτίωση της γαλακτικής ικανότητας και της δυνατότητας διατήρησης υψηλής ταχύτητας υπό συνθήκες έντονης μεταβολικής κόπωσης.

Οδηγός Ενσωμάτωσης: Περίοδος, Συχνότητα & Τοποθέτηση

Εργαλείο Ταχύτητας	Περίοδος Εφαρμογής	Συχνότητα	Σημείο Τοποθέτησης
Strides (Ανοίγματα)	Όλο το χρόνο	Κατά βούληση	Προθέρμανση ή τέλος Easy Run
Hill / Overspeed	Όλο το χρόνο	1 φορά ανά 7–15 ημέρες	Μετά από Easy Run
Ήπιες Πλειομετρικές	Όλο το χρόνο	1–2 φορές / εβδομάδα	Στην προθέρμανση
Βαριές Πλειομετρικές	Προαγωνιστική / Αγωνιστική	1 φορά / εβδομάδα	Φρέσκος / πριν τη συνεδρία
Speedwork (>VO₂max)	Βασική & Αγωνιστική	1 φορά / 15–20 ημέρες στη Βασική / 1–2 φορές την εβδομάδα στην Ειδική–Αγωνιστική	Κύριο μέρος προπόνησης
Lactic Capacity	Προαγωνιστική / Αγωνιστική	1 φορά / 15–20 ημέρες	Κύριο μέρος προπόνησης, με πλήρη αποκατάσταση

5. Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ (Το Multi-Tier Σύστημα)

Αν η φυσιολογία μάς δίνει τη θεωρία και τα εργαλεία παρέχουν τις πρώτες ύλες, η ενσωμάτωση είναι η καθαρή τέχνη του προπονητή. Η ταχύτητα δεν είναι ένα μεμονωμένο «κουμπί» που το πατάμε μόνο στην αγωνιστική περίοδο, αλλά μια συνεχής, δυναμική μεταβλητή που πρέπει να ρέει παράλληλα με την αερόβια ανάπτυξη. Η σύγχρονη προπονητική μεθοδολογία έχει απομακρυνθεί από τα παλαιά, αυστηρά γραμμικά μοντέλα, όπου ο αθλητής έκανε μόνο όγκο τον χειμώνα και μόνο ταχύτητα την άνοιξη.

Το Multi-Tier σύστημα βασίζεται στην ταυτόχρονη αλλά διαβαθμισμένη καλλιέργεια όλων των ενεργειακών συστημάτων και ταχυτήτων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους:

• Συνεχής Επαφή με το Νευρομυϊκό Σύστημα: Ακόμα και στη φάση της γενικής προετοιμασίας, ο δρομέας αντοχής δεν χάνει ποτέ την επαφή με την απόλυτη ταχύτητα (vmax).
• Ομαλή Μετάβαση Ζωνών: Προπονούμαστε σε ένα ευρύ φάσμα εντάσεων — από το χαλαρό τρέξιμο αποκατάστασης, το κατώφλι και τη VO₂max, μέχρι τα αναερόβια σπριντ.
• Ολιστική Προσαρμογή: Το μυοσκελετικό σύστημα, οι τένοντες και το κεντρικό νευρικό σύστημα προσαρμόζονται σταδιακά στις υψηλές δυνάμεις κρούσης, αποτρέποντας τραυματισμούς όταν η ένταση κορυφωθεί.

Η Προσοχή στην Ενσωμάτωση: Αποφυγή του Interference Effect

Η τοποθέτηση της ταχύτητας σε ένα πρόγραμμα αντοχής απαιτεί χειρουργική ακρίβεια.

Το μεγάλο διακύβευμα είναι η αποφυγή του Interference Effect (Φαινόμενο Παρεμβολής) — όταν δηλαδή η ταυτόχρονη διαχείριση μεγάλου αερόβιου και νευρομυϊκού φορτίου μειώνει την ποιότητα ή την προσαρμογή στο ερέθισμα που αποτελεί προτεραιότητα. Για παράδειγμα η προπόνηση μέγιστης ταχύτητας (Hill Sprints, Flying Sprints, Βαριές Πλειομετρικές) εκτελείται όταν ο αθλητής είναι γενικα φρέσκος και ξεκούραστος. Αν εκτελεστεί υπό καθεστώς σημαντικής μυϊκής ή νευρικής κόπωσης, μεταβάλλεται το κινητικό και μεταβολικό προφίλ της άσκησης και χάνεται μέρος του αμιγώς νευρομυϊκού χαρακτήρα της.

Έξυπνη Δοσολογία (Micro-Dosing)

Δεν χρειάζονται εξαντλητικοί όγκοι. Λίγες, ποιοτικές επαναλήψεις —π.χ. 4–6 εναυσματικές ανηφόρες ή 4–5 strides— αρκούν για να δώσουν το απαραίτητο νευρικό ερέθισμα πολλές φορές χωρίς να επιβαρύνουν υπερβολικά τον χρόνο αποκατάστασης. Όταν η ταχύτητα συνδυάζεται στην ίδια ημέρα με άλλο προπονητικό ερέθισμα, καλό είναι να τοποθετείται στο αρχικό μέρος της συνεδρίας, μετά από πλήρη προθέρμανση, και όχι στο τέλος μιας εξαντλητικής προπόνησης.

Ο προπονητής ως αλχημιστής δεν ψάχνει να αντικαταστήσει την αντοχή με την ταχύτητα, αλλά να συνθέσει δύο κόσμους. Το αποτέλεσμα αυτής της τέχνης είναι ένας δρομέας με τεράστια αερόβια βάση, αλλά ταυτόχρονα «οξύς», οικονομικός και με έλεγχο της νευρικής ικανότητας του μυϊκού του συστήματος.

ΣΤ. Το «Πρώτο Κινούν» της Δρομικής Απόδοσης

Η μέγιστη ταχύτητα αποτελεί, ένα θεμελιώδες βιολογικό όριο μέσα στην αλυσίδα της δρομικής απόδοσης. Ένας αθλητής ξεκινά πάντοτε από ένα συγκεκριμένο νευρομυϊκό δυναμικό, το οποίο καθορίζει το μέγιστο επίπεδο ταχύτητας που μπορεί να παραγάγει. Από αυτό το αρχικό δυναμικό προκύπτουν, σε διαφορετικό βαθμό, οι δυνατότητές του στις μεγαλύτερες αποστάσεις: η ταχύτητα του 100αριού επηρεάζει το δυναμικό του στα 200 και 400 m, η ικανότητα στα 400 m αποτελεί μέρος του περιοριστικού πλαισίου των 800 m και, με την ίδια λογική, η αλυσίδα συνεχίζεται μέχρι τις αποστάσεις αντοχής.

Η προπόνηση αντοχής μπορεί να επιτρέψει στον αθλητή να αξιοποιήσει ολοένα μεγαλύτερο ποσοστό αυτού του δυναμικού, δεν μπορεί όμως να καταργήσει το βιολογικό όριο από το οποίο ξεκινά. Με άλλα λόγια, η αντοχή μετατρέπει το «δυνάμει» σε ολοένα μεγαλύτερο βαθμό «ενεργείας», αλλά δεν δημιουργεί εκ του μηδενός ένα υψηλότερο «δυνάμει».

Όταν, λοιπόν, η προσαρμογή της αντοχής έχει αξιοποιήσει σε μεγάλο βαθμό το διαθέσιμο νευρομυϊκό δυναμικό, η περαιτέρω εξέλιξη δεν μπορεί να προκύψει μόνο από περισσότερη αντοχή· απαιτεί την αναβάθμιση του ίδιου του θεμελιώδους επιπέδου ταχύτητας.

Υπό αυτή την έννοια, η μέγιστη ταχύτητα λειτουργεί ως το «Πρώτο Κινούν» της δρομικής απόδοσης: όχι επειδή καθορίζει από μόνη της την επίδοση, αλλά επειδή θέτει το αρχικό βιολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο η αντοχή μπορεί να εξελιχθεί.

Z. ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Επιστρέφοντας στην αριστοτελική φιλοσοφία, το «Πρώτο Κινούν» δεν θέτει απλώς την αρχή της κίνησης, αλλά καθορίζει τη μετάβαση από το «Δυνάμει» στο «Ενεργεία». Στους δρόμους αντοχής, η μέγιστη ταχύτητα (vmax) αντιπροσωπεύει το «δυνάμει» — το απόλυτο νευρομυϊκό ταβάνι και τις ανώτατες δυνατότητες του οργανισμού.

Η αγωνιστική αντοχή είναι η μετουσίωση αυτής της δύναμης σε «ενέργεια» στον στίβο. Χωρίς ένα υψηλό «δυνάμει», η τελική «ενέργεια» του αθλητή παραμένει εγκλωβισμένη σε χαμηλότερα επίπεδα.

Η αντοχή δεν είναι το αντίθετο της ταχύτητας, αλλά η ικανότητα διατήρησης ενός υψηλού ποσοστού της.

Όταν ένας προπονητής επενδύει στη συστηματική, έξυπνη καλλιέργεια της νευρομυϊκής ισχύος και στην ανάπτυξη της ταχύτητας και κατ επέκταση του Speed Reserve, δεν αφαιρεί από την αερόβια βάση του αθλητή — του προσφέρει το απαραίτητο «ταβάνι» για να συνεχίσει να εξελίσσεται.

Στον σύγχρονο στίβο, η προσθήκη αλόγιστου όγκου χιλιομέτρων δεν αποτελεί πανάκεια. Η ειδοποιός διαφορά πλέον κρύβεται στην ικανότητα του αθλητή να κινείται στο υψηλότερο δυνατό ποσοστό της μέγιστης ταχύτητάς του. Και για να τρέξεις μακριά, πρέπει πρώτα να μπορείς να τρέξεις γρήγορα. 

Η ταχύτητα λοιπόν δεν είναι αμελητέα για τον δρομέα αντοχής. Είναι το «Πρώτο Κινούν» που θέτει το ταβάνι μέσα στο οποίο μπορεί να εξελιχθεί η αντοχή του.